Nastava povijesti umjetnosti i likovne kulture između dijalektike i lingvistike

Sažetak

U povodu rasprava koje su se vodile oko izrade nastavnog programa Likovne kulture za srednje škole autor se osvrće na dvije osnovne tendencije koje su se tom prilikom ispoljile. Prva, šira, polazeći od suvremene teorije dizajna (totaldizajna, dizajna čovjekove okoline), s određenim filozofsko-antropološkim usmjerenjem, sagledava likovnu kulturu u dinamičkom kontekstu dijalektičkog trokuta priroda - čovjek - djelo (kultura, oblik) razvija ideju likovne kulture iz oblikovnog karaktera sveukupnog čovjekova djelovanja u koordinatama sinkronije i dijakronije.  Drugi program izražava tendenciju promatranja likovne kulture primarno kao učenje »vizualnog jezika« te je prepoznatljiv njegov lingvističko-strukturalistički karakter s potpunom izolacijom oblika isključivo na sinkronijskoj razini. Kao zasnivač teoretske osnove prvog programa, autor se kritički odnosi prema osamostaljivanju lingvističkog pristupa likovnoj kulturi i prihvaća ga samo unutar šireg dijalektičkog modela, pozivajući se u obrazlaganju na Saussurea, Wienera, Chomskoga, Martineta od lingvista, a na Gropiusa, Maldonada, Eca, Pacia i Argana od teoretičara dizajna i umjetnosti