Hemingwayev ograničeni riječnik senzacije

Sažetak

Prikazan je Hemingwayev stil pisanja preko upotrebe jezika. Istaklo se da njegov stil izražava kontroliranu i suzdržanu upotrebu Jezika nastojeći sačuvati »neartlkuliranost« kao paralelu sa životom — iskustvom. Budući da je on kao pisac primarno zainteresiran za realnost i činjenice, riječi mu služe samo za transkripciju životnih iskustava, Emotivnost u njegovim djelima je maksimalno reducirana, on je težio da se izdigne »izvan emocija«, tako je i upotreba riječi reducirana na minimalnu i to u svrhu izražavanja instinkta i akcija, Njegov neobičan »krnji« stil pisanja često je u službi izražaja misaonih procesa njegovih protagonista, što je istaknuto primjerima iz Hemingwayevih novela »Velika rijeka s dva srca«, »U drugoj zemlji«, »Vojnikov povratak«, »Ubice« kao i drugim djelima. Povučena je i paralela između Hemingwaya te Melvilla i Twaina, dvaju pisaca iz 19. st. To je dovelo do zaključka da su Hemingwayevi junaci »ranjiviji« nego protagonisti Melvtllovih ili Twalnovih djela. Stoga su i Hemingwayeve »tišine« i »neartikuliranost« glavnih junaka mnogo izrazitiji. Hemingwayeva gramatika neartikuliranosti tako, moglo bi se reći, služi da označi filozofiju života njegovih likova koji pokazuju posebnu disciplinu, te čak i treniraju određena pravila discipline i forme da bi na ta] način postigli svoj kompromis sa životom. Hemingway odbacuje jezičnu retoriku da bi na taj način u cjelini uspio izraziti, odnosno transkribirati život-iskustvo.