U radu se daje prikaz teorije saimoefikasnosti (self-efficacy theory), jedne od novijih kognitivnih teorija kojima se nastoji objasniti i predvidjeti ponašanje čovjeka. Navodi se da su brojna istraživanja različitim postupcima dovela do konvergentnih rezultata, što govori u prilog eksplanatornoj i prediktivnoj valjanosti teorije. Teorija samoefikasnosti se uspoređuje s nekim drugim torijama koje se bave kognitivnim medijatorima ponašanja i uočava se da su se slični konstrukti već ranije javljali u psihologijskoj teoriji, svjedoči o njihovoj smislenosti. Naglašava se da principi stjecanja, razvoja, modificiranja, generaliziranja kao i efekti percepcije osobne kompetentnosti predstavljaju bitne probleme koje u psihologiji valja i nadalje istraživati.
