Da bi se objasnilo zašto Hartmann svoju »Metafiziku spoznaje« definira tek kao nacrt (»osnovne crte«) šire ontološke problematike, u tekstu se raspravlja o najhitnijim tezama vezanim za pojam metafizike spoznaje. Radi se o zamisli »minimuma metafizičnosti«, o tezi postojanja izvjesnog broja nerješivih (metafizičkih) problema i o njihovoj filozofskoj nezaobilaznosti. Te su teze rezultat specifične metodologije (fenomenologija, aporetika, teorija) i sadržajnog stava direktne intencionalnosti prema predmetnostima (intentio recta). Tvrdi se da ovako zamišljena spoznajna teorija može biti samostalna, da nije nužno podvrgavati je »široj ontološkoj problematici«; nasuprot Hartmannu, čije je određenje o »osnovnim crtama« isključivi plod filozofske skromnosti.
