Nakon uvodnog razmatranja nekih modela i definicija stresa, autor ukazuje na prisutnu heterogenost upotrebe termina “stres”. Sugerira, da ono što se danas naziva “stresom”, trebalo bi zvati stresnim procesom, koji ima nekoliko faza. Model, koji se predlaže, svodi značenje riječi stres na okolinsku stimulaciju i procese do pcrceptualne razine, naglašavajući da se bilo koja supraoptimalna stimulacija ne može poistovjetiti sa stresom, nego samo ona koja se asocira s osjećajem neugode. Model naglašava ulogu procesa usporedbe rezultata mentalne elaboracije efekta okolinske stimulacije s procjenom vlastitih mogućnosti nošenja sa stresnom situacijom od strane subjekta. Modelom se također predviđa mogućnost direktne interakcije subjekta i izvora stesa, kao i smjer nastavljanja stresnog procesa, ako su psihofiziološke reakcije na stres trajnije prisutne.
