U empirijskim radovima o stresu u adolescenciji susreću se različita operacionalna određenja tog pojma. Za potrebe ovog pregleda prihvaćeno je određenje Lazarusa (1966) da je “stres prijeteći zahtjev koji se postavlja pred psihološki sistem“. Ranije su studije stres u adolescenciji proučavale po modelu direktnih efekata. Tražene su veze između pojedinih bioloških, odnosno socijalnih izvora stresa s nekim fiziološkim, afektivnim i ponašajnim reakcijama na stres. Osim što su rezultati takvih studija ponekad nesuglasni o prirodi i stupnju povezanosti antecendentnih varijabli stresa s varijablama - konzekvencama stresa, oni su nedostatni i sa stajališta objašnjenja procesa stresa. Za eksplikaciju podesniji su složeniji modeli po kojima se stres u adolescenciji proučava posljednjih nekoliko godina, a u kojima se respektira djelovanje medijacijskih faktora na ishode stresa. Ukazuje se na opasnost da bi uvođenje takvih složenijih modela moglo dovesti do proliferate novih pojmova i konstrukata u ovo istraživačko područje u kojem još niti tradicionalni pojmovi (stresor, stres, rastrojstvo, patnja i slični) nisu do kraja pojašnjeni ni konceptualno razgraničeni.
