Ideologija neokonzervativizma koja je obilježila posljednje desetljeće i bez čijeg razumjevanja nije moguće objasnili strukturalne promjene u suvremenom društvu sadrži dvojnu interpretaciju ljudske prirode, filozofsko-metafizičku koja proizlazi iz judejsko-kršćanske koncepcije i klasičnog filozofskog kruga te racionalno utilitarističke, koja se oslanja na liberalni individualizam i utilitarizam Benthama, Smitha, Mizesa i Friedemanna. Ova dva, premda međusobno različita koncepta u funkciji su ideologije koja prikrivena tradicionalno kulturološkim habitusom ima sasvim određenu društvenu namjenu i funkciju osvajanja vlasti i kontrole nad posredničkim strukturama između pojedinca i društva kao što su crkva, škola i obitelj. Koncept čovjeka kao bića ograničenih mogućnosti djelovanja koji slobodu ostvaruje uglavnom na tržištu, ideološka je operacionalizacija klasične podvojenosti politike i pojedinca, vlasti i građanina.
